ก็ไม่ใช่ว่าทุกสิ่งจะเลวร้าย
posted on 17 Aug 2011 13:25 by kaekaekaekae in lifeภาพตรงหน้าไหลผ่านสายตา.
ผมนั่งซ้อนท้ายเพื่อนคนหนึ่ง
เราลัดเลาะไปตามท้องถนนอย่างรวดเร็ว. รถยนต์คันแล้วคันเล่าถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง.
ท้องฟ้าเบื้องบนกระจ่างด้วยแสงจันทร์
ทว่าตอนนี้ ผมชักไม่แน่ใจแล้วว่ามันเป็นแสงจันทร์.
มันอาจเป็นแสงไฟ จากรถรา และอาคารเบื้องล่าง.
รถยนต์คันหนึ่งเหยียบน้ำที่เจิ่งนองสาดกระเด็น.
ขากางเกงผมเปียก. รองเท้าก็เต็มไปด้วยน้ำ.
แต่เราก็มาถึงหมอชิตจนได้.
ผู้คนมากตาหลายหน้า. เดินสวนกัน แต่มีน้อยคนที่จะรู้จักกัน.
ชายคนนั้นอาจกำลังจะขึ้นเหนือ. หญิงคนนั้นอาจกำลังจะลงใต้.
"โชคดีเว้ยเก้" เพื่อนอวยพรให้ผมเหมือนที่ผ่านมา.
ฝูงชนคลาคล่ำ. ผมออกมายืนมองท้องฟ้านอกอาคาร.
วันนี้ก็เป็นอีกวันในชีวิต.
วันที่เราได้พบพาน เรียนรู้ และทำความเข้าใจกับเรื่องต่าง ๆ.
หญิงคนหนึ่ง เธอสะดุดพื้นหน้าอาคาร.
แก้วกาแฟ (แต่ในแก้วไม่รู้จะใช่กาแฟรึเปล่า) ร่วงหล่นกระทบพื้น. น้ำกระฉอกออกมาจนหมดแก้ว.
รอยยิ้มเพียงชั่วแวบของเธอเมื่อครู่หายไปแล้ว.
เธอพาหน้าบูดบึ้ง. เดินเข้าไปในอาคาร.
น้ำในแก้วไหลรวมกับน้ำฝนบนพื้น.
ความที่ท้องว่าง. ผมเลยเดินไปสั่งอาหาร.
ชามก๋วยเตี๋ยวในมือของผมร้อนขึ้นเรื่อย ๆ. ระหว่างกำลังเดินหาที่นั่ง.
ไม่มี.
ไม่มีโต๊ะไหนว่าง.
มองซ้ายมองขวา มองหน้ามองหลัง.
"นั่งด้วยกันไหมคะ"
ผมพยักหน้าและเอ่ยขอบคุณ.
เธอสวมเสื้อคลุมสีขาว. กางเกงยีนส์. กระเป๋าสะพายวางบนพื้น.
'จะไปไหนเหรอครับ'
ผมเอ่ยขึ้นมาดัง ๆ
ในใจ.
เราไม่ได้คุยอะไรกันเลย.
บางที. มันอาจเป็นที่มวลอะไรบางอย่างรอบตัวเรา.
บางที. มันอาจเป็นสถานที่แห่งนี้ อาคารและรถราข้างนอก.
บางที. มันอาจเป็นแก้วกาแฟใบนั้น. บนพื้นหน้าอาคาร.
บางที มันอาจไม่ได้เป็นอะไรเลยก็ได้
ทุกอย่างเป็นไป. อย่างที่มันเป็น.
"โชคดีนะคะ" เธอยิ้มให้ผม. ก่อนจะลุกไปจากโต๊ะ.
วันนี้ ก็เป็นอีกวันในชีวิต.
วันดี ๆ.
เพราะมีเธอช่วยไว้...
#1 By เจ้าหญิงน้ำแข็ง on 2011-08-17 14:35