Photos

Photobiography (4)

posted on 07 May 2013 04:18 by kaekaekaekae in Photos directory Diary


Sony Nex-5n
Lens : Bokeh 35 mm.




1

ผมไม่ค่อยมีรูปถ่ายของตัวเอง,

แน่นอนว่าผมเคยไปปรากฏตัวอยู่ในรูปที่คนอื่นถ่ายอยู่บ้าง

แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร

ส่วนใหญ่แล้วเป็นไปในโอกาสสำคัญ ๆ

กินเลี้ยง งานมงคล หรือไปท่องเที่ยว

มันเป็นเวลาที่ผู้คนถือโอกาสได้ถ่ายรูป

เพื่อบันทึกภาพไว้

บันทึกว่าเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เห็น,

มันเคยเกิดขึ้นจริง

อย่างน้อยเราก็มีหลักฐานจากภาพถ่าย, ที่เราบันทึกไว้ร่วมกัน



2

แต่โลกมันก็เปลี่ยนไปแล้ว,

นี่คงเป็นยุคสมัยที่พวกเราถ่ายกันอย่างง่ายดาย

ถ่ายสะดวก,

อย่างน้อย, โทรศัพท์มือถือของคนรุ่นใหม่ กล้องคือฟังก์ชั่นหนึ่งที่ถูกใส่เข้ามา

เราถ่ายรูปกันแทบทุกเวลา, เกือบทุกโอกาส



3

ฟังก์ชั่นอีกตัวที่บรรจุอยู่ในโทรศัพท์, คือกล้องด้านหน้า

สะท้อนชีวิตประจำวันของเราได้เป็นอย่างดี

หันโทรศัพท์เข้าใบหน้า,

ไม่ต้องนับ 1-2-3, แค่ปรับหน้าตาให้เป็นไปตามที่ต้องการก็พอ

ผิวหน้าดำคล้ำ, ปรากฏริ้วรอยแค่ไหนก็ไม่เป็นปัญหา

Camera360, Instagram, Lightroom หรืออีกสารพัดโปรแกรมช่วยเราได้เสมอ

เราดูดีขึ้นอย่างที่แม้กระทั่งตัวเราเองยังไม่อยากจะเชื่อสายตา



4

ปกติแล้วผมไม่แต่งรูป,

ไม่ได้หลงใหลในหน้าตาตัวเอง, หากแต่ขี้เกียจจนเกินกว่าจะทำ

พูดก็พูด, กับบางรูปที่เห็นบนโซเชียลเน็ตเวิร์ก ผมรู้สึกว่าบางทีก็แต่งมากไปนิด

ไม่ใช่แค่ไม่เป็นธรรมชาติ, ทว่ายิ่งแต่งมากเท่าไหร่ ภาพก็ยิ่งไม่สวยมากเท่านั้น

โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว

ช่วงหลัง, เวลาถ่ายรูปหญิงสาวคนใด

'มี 360 ไหม'

'อย่าลืมไปแต่งรูปมานะ เอาให้สวยเลย'

'ถ่ายไม่สวยห้ามโพสต์ลงนะ'

คิดแล้ว ก็เหนื่อยใจเหมือนกันนะ.



5

เอาเข้าจริงให้ทำก็พอได้,

ไม่ได้ขัดแย้งหรือต่อต้านอะไรขนาดนั้น

รูปโปรไฟล์เฟซบุ้คปัจจุบันก็เป็นพี่คนหนึ่งถ่ายให้, และผ่าน Lightroom

และแน่นอน, มันหล่อ (ฮา)



6

จะว่าเชยก็ได้, แต่ผมเพิ่งมี Instagram (Username : Thankwian ครับ)

ค่อนข้างชอบ, และคิดว่าเข้าท่าดี

แต่ไม่เท่าไหร่ก็เริ่มเบื่อ

Filter ที่เห็น, ทำให้รูปสวยขึ้น

ที่สำคัญคือมันทำให้ใครก็สามารถถ่ายภาพสวย ๆ ได้

แม้ว่าจะไม่ได้เป็นช่างภาพมืออาชีพ

แต่ผมไม่สนุกกับมัน

พอคิดดูก็ได้คำตอบว่า ผมอาจจะไม่ได้ชอบทางนี้

เวลาถ่ายรูป,

ผมชอบบันทึกภาพอย่างที่มันเป็นมากกว่า

Filter อาจจะสวย, แต่ท้องฟ้าของคนอื่นอีกร้อยพันก็เป็น Filter นี้เหมือนกัน

แล้วภาพของเราจะต่างจากนั้นตรงไหน

พอสักพัก, เราก็จะลืมภาพนี้ไป

เหมือนภาพอื่น ๆ ที่เราใช้นิ้วสไลด์ดูในนั้น



7

หลายเดือนก่อน, ผมมีเหตุจำเป็นให้ต้องใช้รูปถ่ายตัวเอง

ตลกดี, นอกเหนือจากรูปติดบัตรแล้ว ผมก็ไม่มีรูปใดที่เห็นภาพตัวเองอย่างชัดเจนเลย

ไปที่สตูดิโอกับเพื่อนคนหนึ่ง,

'ทำหน้าทำตาให้มันหล่อหน่อยสิวะ' มันหัวเราะใส่ เมื่อมองรูปผ่านวิวไฟน์เดอร์

ผมทำหน้าเวลาถ่ายรูปไม่เป็นเลยจริง ๆ

มันจะเกร็ง ๆ, แล้วก็จะออกมาหน้าเบี้ยว ๆ

การใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปตัวเองก็เหมือนกัน,

ทำทีไรก็ออกจะแปลกแปร่ง

ค่อนข้างจะฝืน, และไม่ใช่ทาง ไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองชอบทำ



8

หลายอย่างในชีวิตก็เป็นอย่างนี้,

คือมันดี, มันอาจจะเข้าท่าก็จริงแหละ

แต่ไม่ใช่ทางของเรา ไม่ใช่วิถีที่เหมาะกับชีวิตเรา

Instagram ผมว่าก็สวยดี (และยังใช้บ้างเป็นครั้งคราว)

360 ภาพก็เนียนดี (ก็ยังโดนบังคับให้ถ่ายด้วย 360 อยู่บ่อยครั้ง)

แต่สุดท้ายผมก็ยังใช้กล้องตัวเดิม,

เหมือนที่เคยใช้เมื่อหลายปีก่อน

แค่นั้นเอง




กับแฟนก็เหมือนกัน, ไม่ได้สวยมากมายอะไร
 
แต่ก็ยังคบกันเหมือนเดิม (ฮิ้วววว)




.

photobiography (3)

posted on 07 Aug 2012 12:46 by kaekaekaekae in Photos
 




1

เพิ่งได้กล้องตัวใหม่มา.

แค่วันแรกก็ถ่ายไปหลายรูป

ไล่ถ่ายทุกอย่าง, คน สถานที่

เคยอ่านเจอว่า, มันมีความแตกต่าง, ระหว่างคนกับสถานที่

ภาพถ่ายสถานที่ มันจะเป็นภาพนิ่ง

แต่ภาพถ่ายของคน มันจะเป็นภาพเคลื่อนไหว

ตีความเอาเอง, ว่าลมหายใจของคน มันทำให้ภาพนั้นมีลมหายใจ

ดูรูปถ่ายทีไร ก็เหมือนกับคน ๆ นั้นยังมีชีวิตอยู่เสมอ


 
2

หลายเดือนก่อน, เราพบว่ารูปใบเก่า ๆ โดนทำลาย

โดยปลวก.

กินไปหลายอัลบั้ม, รูปถ่ายก็หลายใบหลายบาน

บางภาพก็แหว่งวิ่น ขาดหาย

เหมือนความทรงจำเราแหว่งตามไปด้วย

ผมจำไม่ได้ว่าภาพที่ขาดไปนั้น คนที่อยู่ตรงนั้นเป็นใคร

คนที่เคยอยู่ตรงนั้น.

แล้วก็ไล่สแกนภาพที่สภาพยังใช้ได้เก็บไว้

ก็ตลกดี, ผมจำไม่ค่อยได้

แต่แม่ในวัยห้าสิบ กลับจดจำทุกภาพ ทุกเรื่องราวได้แม่น

ราวกับมันเกิดขึ้นตรงหน้า
 


3

มีหนัง Eternal Sunshine of the Spotless Mind ของ Michel Gondry ที่ว่าด้วยชายคนหนึ่งที่พยายามจะลบความทรงจำของผู้หญิงคนหนึ่งออกไปจากสมอง

ปรากฏว่าหญิงคนนั้นก็พยายามจะลบเขาออกด้วยเหมือนกัน

ระบบทรงจำของมนุษย์นี่ก็แปลกดี กับเรื่องที่อยากลืม ให้ตายยังไงก็ลืมไม่ได้

ชีวิตเราก็เลยเหมือนต้องมีแผล มีจุดด่างพร้อย ถ้าเป็นเสื้อผ้านี่ก็เป็นผ้าที่เต็มไปด้วยรอยปะแก้เย็บเต็มไปหมด
 


4

เจอรูปหมู่ที่ถ่ายสมัยเรียน.

แต่ละคนยิ้มเข้ากล้อง, คิดแล้วก็ขำเมื่อนึกขึ้นว่าทุกวันนี้หน้าตามันเปลี่ยนไปแค่ไหน

ภาพแบน ๆ มักจะมีเบื้องลึกแฝงฝังอยู่

ให้เราล้วงเอาความรู้สึกออกมา

แต่ถ้ามีเรื่องที่เราลืมไม่ได้, เรื่องที่เราพลั้งเผลอหลงลืมไปก็ต้องมีเหมือนกัน

รู้สึกแย่ไม่น้อย, เมื่อพบเจอคนที่จำเราได้

แต่เราจำเขาไม่ได้.

อาจไม่ใช่ความผิดใคร, การห่างอาจทำให้เรื่องราวที่มีเริ่มเลือนหาย


 
5

ผมมองภาพตรงหน้า,

ไม่อาจรู้ได้ว่าปลวกกินภาพใครจนแหว่งไป, ถ้าไม่ได้ฟังจากแม่.

ภาพถ่ายคือถาพที่บันทึกเรื่องราว

ภาพถ่ายเป็นอย่างนั้น.

มันบอกกับเราว่าสิ่งนั้นเคยเกิดขึ้น

บางทีภาพมันไม่ได้ถูกถ่ายด้วยกล้อง, แต่เรานั่นเองที่ถ่ายมัน

บันทึกไว้, มันจึงยังคงเคลื่อนไหวข้างในเรา

ผมเงยหน้ามองรูปพ่อบนชั้น.

บางที, พ่ออาจไม่เคยจากพวกเราไปเลยก็ได้.



 

photobiography (2)

posted on 16 Jun 2012 14:41 by kaekaekaekae in Photos
 
เวลาเราหยิบรูปเก่า ๆ มาดู, เราเห็นอะไรบ้าง.

ผมว่า แต่ละคนคงเห็นไม่เหมือนกัน.

ความทรงจำเดียวกัน, แต่คนละมุมมอง
 


สองปีก่อน, ความทรงจำของผมคือ อัดรถไปเที่ยวกับเพื่อน อัดกันแน่นยิ่งกว่าปลาในกระป๋อง

"แน่นว่ะ" ใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น


"กูรู้ว่าต้องทำไง" ผมบอก


อย่างรวดเร็วภาพนี้ก็เกิดขึ้น.


และเป็นภาพที่ทำให้พวกเรายิ้มได้จนถึงทุกวันนี้

 


ความทรงจำของผมคือ, มันเป็นการเดินทางขากลับ พวกเราตัดสินใจแวะที่เขื่อนซึ่งผ่านทาง


เก้าคนในรถหนึ่งคัน, เราได้โอกาสยืดเส้นสาย เหยียดแข้งเหยียดขา.


มันเป็นยามเย็นที่แสงใกล้จะลับ, บางคนเริ่มต้นบันทึกภาพช่วงเวลานั้นไว้


ในขณะที่บางคนนั่งนิ่ง, ปล่อยตัวเองซึมซับบรรยากาศ


สวย, พวกเราต่างเห็นพ้องต้องกัน


ผมไม่ได้พกกล้องมา.

 


เท้าผมไม่ได้ถีบไปจริง ๆ


เพียงยกค้างไว้, เพื่อให้คนถ่ายกดชัตเตอร์


ไม่กี่วินาที


คนขวามือคือไอ้ศิน,


และหลังจากช็อตนี้ ศินหันมาและหัวเราะลั่น

 


เสน่ห์ของภาพถ่าย คือมันได้หยุดช่วงเวลาขณะหนึ่งนั้นเอาไว้


แต่ละภาพมันเป็นเอกเทศ, ไม่เหมือนกัน หนึ่งวินาทีมีได้ครั้งเดียว และภาพสักภาพก็เป็นหนึ่งวินาทีนั้น


เราเรียกมันว่าภาพนิ่ง, แต่ที่จริงภาพมันมักจะไม่นิ่ง


มันมักจะขยับเขยื้อน เคลื่อนไหวอยู่ในห้วงคำนึงอยู่เสมอ


ต่อให้ภาพไม่ชัด


แต่เชื่อเถอะ, ทุกอย่างมันยังชัด อยู่ในความทรงจำของพวกเรา.




คบกันมากว่าสิบปี, รู้จักและรู้ใจกันดี

ขอบ-ไม่ชอบ อะไร แบบไหน

อย่างน้อย เพื่อนก็คือครอบครัวที่เราเลือกได้

และเป็นสิ่งที่เราควรรักษาไว้



เรากลับขึ้นรถอีกครั้ง พร้อมกลับบ้าน, สภาพอัดแน่นกันเหมือนเดิม


แต่ผมไม่ได้อึดอัดแม้แต่น้อย,


ก็ถ้าอยู่กับเพื่อนแล้วยังอึดอัด, จะยังมีที่ไหนให้อยู่อย่างสบายใจได้อีก

photobiography (1)

posted on 10 Jun 2012 15:57 by kaekaekaekae in Photos directory Diary, Idea
 
ที่บ้านเลี้ยงหมาตัวหนึ่ง.
 
มันอายุเท่าไรไม่รู้, ที่แน่ ๆ แม่เปลี่ยนรถใช้ไปสามคันแล้ว แต่หมามันก็ยังอยู่
 
ยังไม่ได้นับว่า ก่อนหน้านี้ มันเคยเป็นหมาคนอื่นมาก่อน.
 
 
 
ไม่รู้คิดอะไร, อยู่ดี ๆ แม่กับเพื่อนแม่ก็แลกหมาที่เลี้ยงกัน.
 
แล้วเจ้าตัวนี้ก็มาอยู่ที่บ้าน
 
ผมเองไม่ถนัดเรื่องเลี้ยงสัตว์เลย ไม่คิดว่าจะสามารถดูแลมันได้.
 
มันอาจจะรับรู้ได้ถึงความจริงข้อนี้ก็เป็นได้, อยู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ มันก็เห่าใส่ผมบ่อยครั้ง
 
แล้วก็เป็นหมาห้าว, ตัวเท่าเห็บแต่ก็เห่าเสียงดังไปทั่ว.
 
มีครั้งนึงที่โดนมันกัด, แต่ก็นะ เขี้ยวมันเล็กเกินจนไม่รู้สึกอะไร (แล้วก็ไปเยาะเย้ยมันว่า เป็นหมาที่อ่อนมากแก ฮ่าๆ)
 
 
 
ทุกเช้า, เรามักจะต้องเหยียบกับระเบิดของมันเสมอ ทั้งที่มันก็เป็นจุดเดิม
 
แม่ก็จะต้องโวยวาย ซ้ำแล้วซ้ำอีก.
 
หรือเวลาใครเดินผ่านบ้าน ก็จะโดนมันเห่า, ไม่เว้นแม้แต่ผมเอง
 
เป็นเรื่องซ้ำซ้ำ, แทบทุกวัน
 
 
 
จะว่าไป, เรื่องราวที่ต้องพบเจอในชีวิตมันก็เป็นเรื่องซ้ำ ๆ
 
อาจเปลี่ยนคน เปลี่ยนสถานที่ บรรยากาศ, แต่เรื่องราวก็คล้ายที่เคยเจอมา
 
แล้วบางเรื่อง เคยเศร้ากับมันยังไง พอเกิดขึ้นอีกก็ยังเศร้าอยู่อย่างนั้น
 
เราคงไม่สามารถควบคุมความรู้สึกได้ คืออยากให้ดีใจมากกว่านี้ หรือเสียใจน้อยกว่านี้น่ะ แต่ก็ทำไม่ได้ เรารู้สึกได้เท่าที่เรารู้สึก
 
กับความสุขมันก็คงคล้ายกัน ตอนทำงาน ตอนไปเที่ยว มันก็ยังคงสนุก มีความสุข
 
เหมือนที่เคยเป็น, เหมือนความสุขที่เคยรู้สึก
 
 
 
แม่อายุ 50 แล้ว.
 
ฟันหายไปสามซี่, ตีนกาก็เพิ่มขึ้น
 
ก็เหมือนอีกหลายชีวิต, เหมือนที่คนวัย 50 อีกหลายคนต้องพบเจอ
 
โลกนี้มันมีเรื่องราวซ้ำ ๆ
 
สักวันหมาตัวนี้ก็ต้องตาย.
 
แต่อย่างน้อย, เราก็มีรูปนี้ ที่ยืนยันถึงการมีอยู่ของมัน
 
รวมถึงช่วยย้ำเตือน.
 
หากสักวันหนึ่ง, เราได้หลงลืมมันไป.
 
 
 
ตอนนี้ผมก็หวังแค่ว่า ในวันที่มีความทุกข์
 
ผมคงจะไม่ลืมความสุขที่เคยมี.