สมัยมัธยมต้น
กิจวัตรที่ผมมักจำต้องทำบ่อยครั้ง. คือไปเยี่ยมเยือนห้องแผนกมัธยม.
มิใช่ความตั้งใจอันใด. ทว่าเป็นเพราะมักจะมีคดีความอยู่บ่อยครั้ง
โดดเรียน. ทำอุปกรณ์เสียหาย. ผลการเรียนย่ำแย่.
หนึ่งในบุคคลที่ผมพบคือ อาจารย์สุรีพร เกิดพันธุ์
อาจารย์เป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ
ความเข้มงวด กวดขันกับนักเรียนอยู่เสมอ. ทำให้มีทั้งคนที่รักและชัง.
ผมเป็นหนึ่งในจำพวกหลัง.
ด้วยเพราะเป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกดุด่าว่ากล่าวอยู่เสมอ.
หลังเลิกเรียน. ผมมักเถลไถล. เตะฟุตบอลจนมืดค่ำดึกดื่น.
ทุกครั้งที่โดนตักเตือน. ผมมักหงุดหงิดใจ.
และไม่เข้าใจ.
จนมองข้ามความหวังดี.
"กลับบ้านได้แล้ว แม่เป็นห่วง บ้านอยู่ไกลด้วยนี่"
มีนักเรียนหลายราย. ที่เกลียดชังอาจารย์.
มีนักเรียนหลายคน. ที่ไม่ชอบอาจารย์.
ครั้งหนึ่งมีอาจารย์ท่านหนึ่งป่วย ขอลาสอน.
เมื่อเรารับรู้ว่าอาจารย์สุรีพรจะมาสอนแทน. ก็เกิดความประหวั่นพรั่นพรึง.
แม้จะเป็นเพียงแค่ไม่กี่คาบ. พวกเราก็คิดว่ามันคงเป็นความน่าอึดอัดใจยิ่ง.
พวกเราไม่คาดคิดเลย. ว่าในวันนั้น.
อาจารย์จะสอนสนุกเป็นอย่างยิ่ง !
ไม่มีภาพของสายตาอันดุดัน หรือถ้อยคำที่เสียดแทงใจ
ไม่มีการว่าร้าย. ไม่มีการลงโทษตักเตือน.
เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะในห้องนั้น.
ผมเพิ่งค้นพบ.
แท้จริงแล้วอาจารย์ก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง.
ที่แท้บุคลิกเคร่งขรึมดุดัน. ก็เป็นเพียงภาพที่อาจารย์รักษาไว้.
ความรับผิดชอบที่มีอยู่. ทำให้อาจารย์ต้องวางตัวเช่นนั้น.
ผมพบหลายอย่างที่เคยมองผ่าน
ลูกชายของอาจารย์เรียนในโรงเรียนนี้ด้วย. และตราบใดที่ยังอยู่ในเวลาเรียน. อาจารย์จะเรียกเขาด้วยชื่อจริง. ปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็กคนอื่น.
นักเรียนคนหนึ่งทำแก้วน้ำหล่นลงพื้น. อาจารย์เดินไปเก็บมันให้.
นักเรียนคนหนึ่งชื่อเก้. ได้รับทุนการศึกษา (เพราะฐานะยากจน).
อาจารย์หยิบผลการเรียนมาดู. เกรดที่เต็มไปด้วย 1 และ 2.
"พยายามเข้า"
อาจารย์เอ่ยเพียงเบา. ทว่าหนักแน่นในความรู้สึก
ในวันท้าย ๆ ของการศึกษา. อาจารย์ละลายภาพลักษณ์ที่มีจนหมดสิ้น.
ถ้อยคำปลุกกำลังใจ สร้างพลังมากมาย
มีประโยคหนึ่งกระทบใจผม
"พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว"
หากจะนับคุณค่าของชีวิตหนึ่ง. ผมว่าคงไม่ใช่สิ่งที่เขามี.
แต่เป็นสิ่งที่เขาเป็น.
เมื่อตรองดู. จากเหตุการณ์. จากความทรงจำ.
ผมว่านี่เป็นชีวิตที่มีคุณค่าอย่างสูง.
สิ่งใดที่มีอยู่ เราก็ดีใจ. สิ่งใดที่ดับหาย เราก็เสียใจ.
และเสียดาย.
แม้ทุกสิ่งจะเลือนลับดับไป.
แต่บางสิ่งยังคงมีทิ้งเอาไว้. ในความทรงจำ.
*อ. สุรีพร เกิดพันธุ์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 กันยายน 2554, ด้วยโรคมะเร็งตับ แม้ร่างกายจะอ่อนแอลงไป แต่อาจารย์ยังคงทำงานจนกระทั่งวันท้าย ๆ ของชีวิต.
ขอไว้อาลัย มา ณ ที่นี้ครับ.
