ปัญหา, พรุ่งนี้.
posted on 09 May 2012 17:31 by kaekaekaekae in thinkสารภาพว่า, ผมไม่ชอบไทม์ไลน์.
มันดูเยอะ, รกเกินไปในสายตา
แต่ก็อีก.
พอเฟซบุ๊คเป็นไทม์ไลน์ ก็ทำให้ได้ย้อนกลับไปอ่านสเตตัสเก่า ๆ ที่เคยโพสไว้
ที่จริงแล้ว นั่นอาจจะเป็นข้อดีของไทม์ไลน์ก็ได้.
แม้ว่าอาจจะเป็นข้อดีเพียงอย่างเดียวก็ตาม.
- ความจริง ตกตะกอนได้, ไม่ต่างจากความจำ.
เคยเขียนประโยคดังกล่าวไว้เมื่อนานมาแล้ว
เรื่องคือ, เกิดจำได้ว่า ตอนนั้น เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับตัวเองสักอย่าง
เป็นเรื่องที่กระทบจิตใจร้ายแรง
จนเป็นเหตุให้เขียน
ตอนนั้น, ผมยังอยู่ในช่วงที่เขียนตามอารมณ์
คือเขียนดะ, ลุยหน้าจอว่าง ๆ ไปเลย ไม่ได้สนใจว่าจะสรุปยังไง ย่อหน้าต่อไปคืออะไรยังไม่ได้คิดด้วยซ้ำ
หลายครั้ง, การเขียนแบบนั้น, นำพาไปสู่อะไรที่ไม่ได้คาดคิดไว้
อาจเป็นความเข้าใจ ความรู้สึก พอเขียนไปแล้วก็เหมือนเติมเต็มตัวเอง
มีครั้งนึงที่ชีวิตมีปัญหามาก พอมาเขียน มาเรียบเรียงความคิด ก็คล้ายตกตะกอนอะไรบางอย่าง
เหมือนได้ทบทวนตัวเอง.
เรื่องคือ, นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก
ว่าตอนนั้น เรื่องที่ว่านั้นคืออะไร อะไรที่ร้ายแรง กระทบจิตใจเรา
ความจริงตกตะกอนได้เหรอ, แล้วความจำล่ะ ความจำตกตะกอนเป็นอย่างไร
"ใช่" อย่างที่เราเข้าใจว่าใช่ตอนนี้ไหม
ตอนเด็ก ๆ จำได้ว่าเคยทะเลาะกับเพื่อนตอนเตะบอล.
คือเด็กแต่ละคนก็จะมั่นใจ ลูกนี้ยิงได้แน่ เข้าแน่
จึงไม่ยอมส่งให้เพื่อน
พอไม่เข้าก็เลยทะเลาะกัน
บางทีเรื่องราวบานปลายใหญ่โตจนชกต่อยกันก็มี
พอนึกถึงเรื่องนั้น, ในวันนี้, ทั้งผมและเพื่อนก็ได้แต่ขำ.
ปัญหาในวัยเด็กที่ว่าใหญ่, พอโตขึ้นมันก็กลายเป็นแค่เรื่องเล็ก.
ปัญหาร้ายแรงที่เกิดขึ้นกับผมในวันนั้น เรื่องใหญ่ที่กระทบจิตใจสะเทือนจนต้องเขียนระบาย
เป็นไปได้ว่าพอเวลาผ่านไป เมื่อโตขึ้น, มันก็กลายเป็นเรื่องเล็กน้อย
เล็กจนเรามองไม่เห็นปัญหานั้น
กระทั่งว่าบางที, สำหรับเรา, มันอาจไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป.
ก็ไม่แน่ว่า, ปัญหาในวันนี้.
พอวันพรุ่งนี้มาถึง
มันอาจไม่ใช่ปัญหาแล้วก็ได้.
ถ้าตกตะกอนได้ขนาดนี้, บางทีก็คงต้องขอบคุณไทม์ไลน์เหมือนกันนะ.